Rruajtja është një pjesë integrale e jetës së përditshme të burrave modernë, por a e dinit se edhe kinezët e lashtë kishin mënyrën e tyre të rruajtjes. Në kohët e lashta, rruajtja nuk ishte vetëm për bukuri, por lidhej edhe me higjienën dhe besimet fetare. Le të hedhim një vështrim se si rruheshin kinezët e lashtë.

Historia e rruajtjes në Kinën e lashtë mund të gjurmohet mijëra vjet më parë. Në kohët e lashta, rruajtja ishte një zakon i rëndësishëm higjienik dhe njerëzit besonin se mbajtja e fytyrës pastër mund të parandalonte sëmundjet dhe infeksionet. Përveç kësaj, rruajtja lidhej edhe me ritualet fetare dhe disa besime fetare kërkonin që besimtarët të rruanin mjekrën për të treguar devotshmëri. Prandaj, rruajtja kishte një rëndësi të rëndësishme në shoqërinë e lashtë kineze.

Mënyra se si rruheshin kinezët e lashtë ishte e ndryshme nga kohërat moderne. Në kohët e lashta, njerëzit përdornin një sërë mjetesh për t'u rruar, më e zakonshmja prej të cilave ishte një brisk i bërë prej bronzi ose hekuri. Këto brisk zakonisht ishin me një ose dy tehe, dhe njerëzit mund t'i përdornin për të shkurtuar mjekrën dhe flokët. Përveç kësaj, disa njerëz përdornin gurë gërryes ose letër zmerile për të mprehur briskun për të siguruar mprehtësinë e tehut.

Procesi i rruajtjes në Kinën e lashtë ishte gjithashtu i ndryshëm nga kohët moderne. Në kohët e lashta, rruajtja zakonisht bëhej nga berberë ose briskë profesionistë. Këta profesionistë zakonisht përdorin peshqirë të nxehtë për të zbutur lëkurën e fytyrës dhe mjekrën përpara se të përdorin brisk për t'u rruar. Në disa familje të pasura, njerëzit përdorin gjithashtu parfum ose erëza për t'i shtuar pak aromë rruajtjes.

Rëndësia që kinezët e lashtë i kushtonin rruajtjes mund të shihet edhe në disa vepra letrare. Në poemat dhe romanet e lashta, shpesh mund të shihen përshkrime të rruajtjes, dhe njerëzit e konsiderojnë rruajtjen si një manifestim të elegancës dhe ritualit. Shkrimtarët dhe studiuesit e lashtë gjithashtu pinin çaj dhe recitonin poema ndërsa rruheshin, dhe e konsideronin rruajtjen si një manifestim të arritjeve kulturore.